Aynı topraklarda yaşayan, aynı havayı soluyan biz insanlar aynı toplumun içerisindeyken ne derece farklıyız hepimiz bunun farkındayız… Birimiz açken birimiz neyi yiyeceğini şaşırıyor; birimiz okul-dershane -özel ders üçgeninde yaşarken diğerimiz in sorunu ise devletinin okuluna verilen bağış(!)…

Bizler şuan ki toplumumuzda maddiyat derecelerinin aynılıklardan oluştuğuna inanmayanlardanız. İşte tam da bu noktada öğrenci imecesi adı altında, bu farklılıkları ortadan kaldırmak ve eşitliği sağlamak çabasıyla yola çıktık. Ve bunun için en iyi başlangıcın öğrencilerle yapılacağına inanarak eğitim dayanışması adı altında toplandık.

Bir grup üniversite öğrencisi olarak Başakşehir eğitim dayanışmamıza ikinci dönem itibariyle başladık. Lise ve ilkokul gruplarından oluşan öğrenci kardeşlerimizle birlikte hafta sonları gerek ders çalıştık, gerek de satranç futbol vb. aktivitelerle ders aralarımızı değerlendirdik. Sadece biz onlara bir şey öğretmedik, eğitimin karşılıklı olduğunun bilincinde olarak biz de öğrendik. Birimiz fizik yasalarını öğrenirken diğerimiz satranç öğrendi, birimiz denklem çözerken diğerimiz ise kaleciliği öğrendi. Biz de dahil olmak üzere daha önce teoride gördüğümüz dersleri pratiğe dökememişken, İTÜ’lü bir arkadaşımız sayesinde ilk defa sabun yaptık.
  

Dayanışma adıyla çıktığımız bu yolda dayanışmanın bir örneğini de öğrenci ailelerinden gördük. Biz öğrenci arkadaşlarımızla ders çalışırken, evlerinde yemek hazırlayan öğrenci anneleri öğle arasında tencereleriyle yanımıza geldiler. Yeri geldi aynı çatı altında aynı masada yemek yedik, yeri geldi çiçek ektiğimiz bahçede piknik yaptık.
   

Kazandıklarımız ve kazandırdıklarımız içinde en yücesinin öğretme hazzı ve birileri adına faydalı olma duygusu olduğunu düşünüyoruz. Tabi ki tozpembe bir süreç değildi bu. Derslerin devamlılığı sağlamak ve öğrencilerinde çalışma isteğini artırarak bunun ders notlarına pozitif dönüşümünü gerçekleştirmek bizi bir hayli zorladı açıkcası. Zaman ise bizler için başlı başına bir sorundu. Müfredatla uyumlu gitmeye çabalarken, vize ve final haftalarımızın öğrencilerimizin sınav tarihleriyle çakışması büyük bir problemdi. Ara sıra kişi sayımız azalmış olsa da bunun altından yoğun çalışmamızla kalkmayı başardık.
   

Bahsettiğimiz farklılıkları ortadan kaldırmak adına belirgin sonuçlara ulaşamadıysak da henüz, faydalı adımlar attığımızı düşünüyoruz. Hele de sürecin biz de yarattığı pozitif etki reddedilemez. Bu sürecin hızlanması ve eşitliğin sağlanabilmesi için diğer öğrenci arkadaşlarımızın da bize yardımcı olacağından şüphemiz yok. Amaçlarımızı hep birlikte gerçekleştireceğimiz güzel bir gelecek bizlerin olsun.

                                                                     Serap Demir  -  Gülizar Başol

                                            Marmara Üniversitesi - Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi