Çocuk... Temel güven duygusuyla dolu, aydınlık gözlü  çocuk!

Dünya senin çiçek bahçen, insanlar kelebekler, rengarenkler.  

Tertemiz ciğerine çektiğin mis kokular mistikleşip baktığın mavi göğü  duman bürüdüğünde yandı  gözlerin.

Belki daha ninni dinlerken bir kurt masalında geçti bahsin.

Büyürken sen, kökünle kavradığın toprak, asfalt oldu.

Kaç  diken battıysa burnuna çiçeklerden, o kadar cansızlaşıp Pinokyo oldun sen.   

Çocuk... Koşulsuz sevgi dolu, iyilik pınarı!

Hastalıklı  dimahların sevgi(li)! ellerinin sana dokunması dokunuyor bana.  

Sen de biliyorsun artık,

bir yandan dünya; etinin kesildiği, kanının çekildiği, kafanın karıştığı ve elinin kolunun bağlandığı bir yer aslında.  
 

Uyandıkça pembe düşlerinden, içini daha da karartma

ve hep coşkun kadar varsın, unutma.

Yaşlandıkça gözlerin yeşert kendini.

Alçakları  altettikçe yüksel.   

Öyle bir inan ki mutluluğa, hep um!

Öyle bir özle ki en saf halini, hep arın!

Anlağını güçlü tut ki  doğrunu savun!   

Senin her karın ağrın, mutlu yarınlara doğacak bir çocuğa, bir umuda, bir fikre anne karnı  olsun

ki yaşama tutun ...