''Metropoldeki çevre kirliliğinden uzak, doğal ortam içindeki bu yurtta ...'' Boğaziçi üniversitesinin internet sitesinde Kilyos yurdu aynen böyle tanımlanmış. Pembe gözlüklerle bakarsak doğru bir tanım. Fakat şehrin içindeki (ana kampüsteki) lüks yurtlara verecek parası olmayan, şehir dışından gelen hazırlık öğrencilerinin barındığı bu kampüs, öğrencilere ilk yıllarını zehir ediyor.

Şehre 1 saat uzaklıktaki Kilyos'ta en büyük sorun ulaşım. Kilyos kampüsüne gidiş geliş, okulun anlaşmalı olduğu İETT otobüsleriyle sağlanıyor. İki buçuk saatte bir olan bu otobüsleri kaçırırsanız, otobüs geçen en yakın yer kampüsten yarım saatlik yürüme mesafesinde. Özellikle de soğuk kış günleri bu yokuşlu, ıssız dağ yolunu yürümek hem zor, hem de tehlikeli. Otobüslerin 2.5 saatte bir olması yetmiyormuş gibi, gelen otobüs sayısı bir ya da iki oluyor, haliyle birçok öğrenci ayakta kalıyor. Tatil gidiş-dönüşlerinde bavullarıyla otobüslere akın eden öğrenciler sıkış tıkış gitmek zorunda kalıyor. Kar yağdığı bir gün, benim de içinde olduğum otobüsün şoförü yolun kapalı olduğunu ve bizi kampüse yarım saatlik yürüme mesafesinde bırakacağını söyledi. Otobüsteki öğrencilerin yurt müdiresini aramasıyla şoför yola devam etti ve okula varıldı, çünkü yol açıktı! Öğrencilerin yaşadığı otobüs maceraları saymakla bitmiyor. Otobüsler o kadar eski ki, benzin göstergesi tam dolu gösteren bir otobüsün bir gün benzini bitiyor ve otobüs yolda kalıyor. Arkadan gelen otobüs için 1 saat boyunca beklemek zorunda kalan öğrenciler daha sonra öğreniyor ki, içinde bekledikleri bu otobüs 1998’de hurda raporu almış. Bir başka otobüs ise şoför fren yapmasına rağmen duramayarak önünde duran vidanjöre çarpıyor. Ön camı içeri göçen otobüste neyse ki yaralanan olmuyor; fakat acı olan,öğrencilerin ‘’keşke yaralanan olsaydı, idare artık bir önlem almak zorunda kalırdı’’ şeklindeki yorumu. İdare bu duruma o kadar kayıtsız ki, öğrencileri bu denli kötü düşüncelere sevk ediyor. Yolun kapalı olduğu günlerde ise okul yönetimi yolu açtırmak yerine otobüs seferlerini iptal etmekle yetiniyor. Mağdur olan öğrenciler de belediyenin tuzlama çalışması yapmasını bekliyor. Geçmiş yıllarda öğrenciler bu sorunların çözümü için rektörlüğe yürüyüş yapmak, imza toplamak gibi yollara başvurmuşlar. Sonuç; şu anki durum geçmiştekinin iyileştirilmiş haliymiş!.. Kilyosluların bir diğer sorunu ise sosyal aktiviteden yoksun olmak. Şehir içindeki kampüslerde birçok klüp olmasına rağmen Kilyos’ta etkinlik gösteren klüp sayısı yok denecek kadar az. Sosyallik anlayışı ara sıra düzenlenen partilerle ve film gösterimleriyle sınırlı. Kışın spor yapmak isteyenler için kapalı spor salonu yok. Öte yandan kantinde öğrencilerin ihtiyacı olan birçok şey satılmamakta. Bunlardan en önemlisi yemeklik malzeme, meyve sebze ve tabiî ki gazete. Yani Kilyos yurtları öğrenciler için bir an önce kurtulmaya çalıştıkları bir hapishaneyi andırıyor. Umuyoruz ki okul idaresi Kilyos’ta da bir kampüsün olduğunu hatırlar ve gerekli düzenlemeleri yapar.