Yaklaşık 3 yıldır ev, eşya, ev arkadaşı ve iş bilgilerinin öğrencilerin kendi arasında paylaşmasını sağlamayı amaçlayan, üniversitlerde ve toplumda giderek daha çok hissedilen bencillik duygusunu aşmayı hedefleyen çalışmalar yürüten “öğrenci imecesi" dayanışmayı büyütmek adına bir adım daha attı. Öğrencinin kendi sosyalliği, kişisel gelişimini yaşayacağı, hoş ve dolu vakit geçireceği bir yer tuttu. Bağlama, gitar, yabancı dil, fotoğraf gibi ücretsiz kursların olacağı, çeşitli atölye çalışmalarının, film gösterimlerinin ve bunun gibi akla gelecek her şeyin yapıldığı bu mekânı bütün öğrenci arkadaşlarımız dilediği gibi kullanabilir. Hepimizin ortak ihtiyaçlarla yaşadığı bu şehirde ekmek kadar, su kadar dayanışmaya ihtiyacımız var.

Bizim hayallerimiz vardı. Yıkık, dökük belki de küçük fragmanlardı. Yola çıkmak için topladık önce parçaları ( tahtaları ). Sonra bir bir yığdık hep beraberce. Önce Karar verdik, sonra eyleme dönüştürdük, “küçük mekânı” yüzdürmeyi hedefledik. Bizim için “küçük bir mekân” ama o sadece bizim henüz yapmadıklarımız, yapacaklarımızın küçük birer resmi. Gemimiz güzel oldu. Geriye artık rüzgârı beklemek değil, bir olmak, beraber olmak için kürek çekmek bir bir…

                                                                                              Hüseyin

Odunların küle,notaların türküye,çayların toprağa,tohumların meyveye,düşüncelerin sese,fikirlerin eyleme, emeğin imeceye dönüştüğü; çok renkli ,çok sesli bir yer burası..

                                                                                              Taner

Düşünmek, üretmek ve paylaşmanın ortaya çıkaracağı haz duygusunun ve gelecekte bugüne baktığımızda başarmışlığın öyküsü olmalı bu mekân… Üniversitedeki mesleki eğitimin ancak sosyal altyapıyla, üreten ve sorgulayan birlikteliklerle desteklendiğinde işlev kazandığının farkında olarak... Kalite denilen kavram için üretimin, sevginin, emeğin ve barışın ışığı ile ilerleyebileceğine ünlem koyan bir birliktelik… Öğrenci İmecesi adıyla bir çatı altında, üretimlerimizle yeni paylaşım alanları açmamızın yolu burada başlayacak… Ve bu gelişme, üzerine titrediğimiz düşlerimizden bir an dahi kopmamamızı hatırlattı bizlere.

                                                                                                Gökçe

Kapısı her daim herkese açık, kapıyı itip, kimseye bir şey demeden içeri girip “merhaba” dediğinde hiç tanımadığın birinden karşılığını alabileceğin samimi bir ortam…  Kafe gibi de vakit geçirilebilen, kütüphanesinden bir kitap ya da dergi alıp bir köşede okunabilen, cam kenarında bulunan koltuklara oturup karşına oturan biriyle sohbet edebileceğin, kurulan atölyelerde koşulsuz yer alabileceğin, havanın güzel olduğu günlerde terasında hoş vakit geçirebileceğin, soğuk günlerde sobanın başında ısınabileceğin renkli, sıcak, “tam bana göre” denilen türden bir yer.

                                                                                                  Duygu

54.000 üniversite öğrencisinin öğrenim gördüğü şehirde imece öğrenci evi çok büyük bir eksikliği gidermiş oldu. Paylaşmayı, üretmeyi amaçlayan bu oluşum hepimizin gelişiminde, ortak yaşamı öğrenmesinde temel taşlardan biri olacaktır. Aydınlık geleceklere ancak bu gibi sağlam paylaşımlar kurdukça erişebiliriz.

                                                                                                 Ömer

Bu kapının ardında ruh var. Hepimizin ruhu; emeğiyle, sohbetiyle güzele, iyiye, mutluluğa, üretkenliğe, birlikteliğin erdemine, paylaşmaya dönüşen, herkesi çağıran bir ruh…

                                                                                                               Eray

Elimizden bu kadarı geldi. Öğrenci aklımızla bir işe giriştik artık dönüşü yok. Herkesin emeğini esirgememesi ile daha da neler yapabileceğimizi göreceğiz. Kim ki öğretecek bir şeyim var, arkadaşıma yararlı olabilirim diyorsa gelsin kursun atölyeyi. As olanın hep birlikte bir şeyler üretebilmenin ve bunu paylaşabilmenin zenginliğini yaşatabilmektir.

                                                                                                                      Hüseyin

Önce ev kiraları yaktı canımızı sonra kiradan arta kalan paramızla makarna pişirme konusunda usta olduk. Derken sınav zamanı geldi cebimizde kalan son paramızı fotokopici amca aldı. Okulumuza gitmek istedik insan konservesi şeklindeki araçlarda zam üstüne zam yedik, doğal gaza elektriğe suya zamla yaşamaya çalışırken harcını ödeyemeyen arkadaşlarımızı kaybettik… Derken öğrenci imecesi keşfettik dayanışmayı birlikte ortak dertlerimiz çözmeyi öğrendik…  Artık imece fikrinin buluştuğu bir çatımız(yeni yerimiz) var… İzmit’te öğrenci olarak sıcak bir ortam bizi sunan ve herkesin atölyelerde aklınca fikrince emeğince hayatı yeniden ürettiği bizi çoğaltan bir buluşma noktasıdır İMECE…

                                                                                                          Ozan

Kardeşliğin ve dostluğun birlikteliğiyle ortaya çıkan paylaşımcı ruhumuz sonunda evine kavuştu. Sadece evimizi, eşyamızı paylaşmıyoruz bu yuvada. Gün geliyor derdimizi, fikrimizi, sevgimizi paylaşıyoruz. İşte bu sevginin sıcaklığıyla ısıtıyoruz yuvamızı.  Sağ olsun seni ben gibi düşünen bu dostlara.

                                                                                                          Cem